Ik heb al heel wat berichten gepost op mijn blog, maar ik kan me voorstellen dat het nog altijd redelijk onduidelijk is hoe mijn leventje hier in Switi Sranan nou eigenlijk in elkaar zit.
Daarom leek het mij misschien wel leuk om te beginnen met een overzichtje van hoe-en-wat om daarna af te sluiten met mijn belevenissen van afgelopen weekend. Want dat is het vertellen – en het lezen – meer dan waard!
Woonsituatie
Sinds dat ik mijn eerste stappen in het huis Mozartstraat 89 zette, is er veel veranderd aan mijn woonsituatie. Inmiddels ben ik degene die het langste in Suriname is en daarmee de meest doorgewinterde ‘Surinamer’ van al mijn huisgenoten.
Het groepje huisgenoten is inmiddels een bonte verzameling geworden. Op dit moment zijn er vier Belgen en vier Nederland. Eén Belg komt uit Brussel en de andere drie komen uit Antwerpen. Veel maakt dat niet uit want onverstaanbaar zijn ze alle vier. Hier een beetje nuance, want ook al heb ik flink moeten wennen aan het Vlaamse accent, inmiddels kan ik alles naar behoren volgen.
De vier Nederlanders zijn onderveeld in twee Rotterdamse meiden, een jongen uit Leeuwarden en ikzelf dus. Robert Alting uit Assen, Drenthe. ‘Die provincie waar we nog onder hunebedden slapen, inderdaad ja.’
Doordeweeks
Wat doe ik zoal op de dagen maandag tot en met vrijdag? Ik zal het u vertellen. Doorgaans doe ik het doordeweeks rustig aan. Mij zie je in ieder geval niet meer sporten. In geen tijden ben ik meer bij het kickbokscentrum geweest, voetballen doe ik hier niet en op drie keer hardlopen na gebruik ik mijn sportschoenen alleen om de Chinees hier in de buurt te bezoeken.
Het niet sporten, op Surinaams niveau eten en Parbo Biri begint zijn vruchten af te werpen. Ik krijg op mijn werk per week sowieso wel drie keer te horen dat het begint op te vallen dat ik van het Surinaamse leven geniet.
‘Je krijgt een dikke kop Robert.’
‘De enige training die jij doet is zeker bier drinken?’
Enzovoorts. Hoe dan ook, geen sport dus, wel zes kilo aangekomen. Naast het kweken van een welstandsbuik werk ik vijf dagen in de week van sowieso negen tot vijf. Soms ben ik wat eerder thuis, soms wat later. Soms veel later en dat komt dan door de combinatie van het werken en het blijven hangen bij Times.
‘s Avonds verschilt het programma. Op maandagavond doe ik vrijwel standaard niets en soms trek ik daar de dinsdag bij. Vanaf woensdag is het meestal al weer de hot op gaan.
Dat betekend Djogo’s (Parbo literflessen) drinken met vrienden aan de Franchepanestraat, beetje eten, beetje chillen. Geen al te wilde dingen dus, maar dat dunkt mij wel. De weekenden eisen nou eenmaal van je dat je het doordeweeks kalm aan doet. No spang enzo.
Weekenden
Want de weekenden hebben ondanks dat het decor vaak verschillend is meestal een overeenkomstige thematiek: Met man en macht Djogo’s drinken. Iets wat ik en Job als een plicht beschouwen. Havana uit, Margaritas thuis, ‘t Vat uit, allemaal lastige wedstrijden. Maar we verzaken nooit. De Djogo’s slaan we achterover.
Bo probeert af en toe, bikkel als ze is, op ons niveau mee te drinken. Want dat kan ze heust wel, zegt ze dan, maar ik denk dat Job en ik een klasse apart zijn. Dat bewijzen we keer op keer.
Okee, wacht even. Allemaal namen. Ik zal toelichting geven. Job, Bo en Nan wonen aan de Franchepanestraat, Paramaribo Zuid. Dat is, zeg maar, de kern groep waarmee ik optrek en daar omheen zijn er nog tal van andere personen die het verblijf in Suriname erg aangenaam maken. Mooie mensen, leuke mensen.
Ik zal jullie gaan vertellen over het afgelopen weekend. In mijn planning stond dat ik vanaf vrijdag op trip zou gaan naar Brownsberg. Een mooi plan, kreeg daarom een dagje vrij, maar om volstrekt onduidelijke redenen is die trip niet doorgegaan. Wel werd er donderdagavond gestapt in Havana Lounge.
Want Bo en Vanessa waren op die vrijdag jarig. Bo is reeds geintroduceerd, Vanessa nog niet. Vanessa (zusje) is een in Nederland geboren Surinaamse maar inmiddels alweer een jaar of vijf woonachtig in Paramaribo, als ik me niet vergis.
Ik weet niet zo heel veel van haar, maar wat ik wel weet is dat ik haar keihard heb verslagen met de dansbattle die wij op de dansvloer hebben gehouden in Havana afgelopen donderdagavond. Niet iedereen is het daarover eens, maar ik weet wel beter! Ik was de winnaar. Zuiver.
Zij waren dus jarig en dat werd die donderdagavond, maar ook vrijdagavond flink gevierd. De Djogo’s waren weer nadrukkelijk aanwezig, ook al werden zij dit keer ook nog eens geflankeerd door Borgoe en Red Label. Een pittige triootje.
Dat was te merken want na deze twee weldadige stapavonden (de nu al roemruchte foto’s volgens snel) vertrokken we op zaterdagavond rond een uur of zes richting White Beach om daar te gaan chillen en ik was nog steeds brakkig. Of anders gezegd; klaar om op geveegd te worden.
Toch heb ik me niet laten kennen en als vanouds de Djogo’s soldaat gemaakt. Dit keer met een vorm van mate want toen we gingen slapen hadden we met zijn drieën negen Djogo’s verorberd en de Borgoe was nog onaangeroerd. Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee.
Jammer was wel dat Bo haar hangmat een mysterieuze pisgeur had. Daar kwamen we achter tijdens het ophangen daarvan en, heel vreemd, het leek haar vervelend om daar een nacht lang in door te moeten brengen. En zo gebeurde het dat ik die zaterdagnacht naast een Super-Mario-geluiden-makende Bo lag te slapen. Mensen, het is een op zichzelf staande ervaring. Ik vertel het je hoor.
De zondag was chillen, met zijn vieren (voor de goede orde, dat zijn Bo, Nan, Job en ik) een 3-3 gelijkspel eruit slepen tegen vier Surinaamse jongemannen (een puike prestratie), Djogo’s drinken en een heel voorzichtig danspasje wagen op de dansvloer. Uiteindelijk waren we pas rond twee uur in de nacht weer in town en allemaal zo gaar als een klontje.
Dat was vandaag (maandag 21 sept) te merken, want ik heb werkelijk waar echt niets gedaan op stage. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik niet kon. Helemaal stuk. Wanneer ik dit stukje af heb, duik ik dan ook linea recta mijn nest in. En dan ga ik slapen. Hell yeah.
Zijn er nog foto’s? Jahoor, filantropische lezers van me, die heb ik ook nog. Op één na allemaal van White Beach van afgelopen weekend. Zoals gezegd; er volgt binnenkort een foto update.
Bo, Job en ik in onze hangmattenhut te White Beach
Op zondag flink chillen in de hangmat
’100% Surinamer na de eerste Djogo.’ Waarschijnlijk wordt hier de mastknoop gelegd, maar ik sluit de platte knoop ook niet uit
Ik hang de hangmat op, Nan valt ermee op de grond
Op stap met collega’s van Times
En tot slot, omdat Huib altijd zo trouw reageert in het Sranantongo, een woordje (in correct Sranantongo) voor hem terug. Ontrafel het maar!
Fawaka Huib!
Alla sang boeng dya in Sranan! Her dei mi hab soso prisiri. Mi lobi dat joe skrifi sranantongo. Fa ie du da ti?
Alla sang boeng na alla de sma fu mi. A weekend na White Beach ben de fléksi. A sma spang, boi!
Zorgoe boeng gi granp’pa nanga granm’ma!
Odi Robert
Zo. Nu wachten op de foto’s van de andere mensen.
Hey zoon,
Ze hebben wel gelijk daar, je krijgt idd een dikke kop vanal dat gezuip, wordt thuis afkikken voor je.
Eet je wel een beetje gezond daar, lees ik verder niets over hoe is de surinaamse keuken heb je al lekkere Roti gegeten en kouseband en een broodje Pom en verkopen ze daar geen melk ofzo er lopen daar zeker geen koeien rond alleen maar kippen.
Geniet er nog even van voor je het weet zit je weer achter de stampot, feestbeest!!!!!!
Een dikke kus.
Hi Robert,
Groot gelijk geef ik je moeder (mevrouw Rita) dat je minder moet drinken. Ik wil haar vragen of ik je een paar klappen mag verkopen zodat je minder Parbo’s drinkt. Wat ik je verder wel aanraad is om nog meer Surinaams eten te eten. En voor je weggaat hoor je nog je collega’s te trakteren.De rekening moet vereffend worden. Dat moet gewoon!!!! Er staat wel heel weinig over ons geschreven op de weblog. Weer een vorm dus van discriminatie, omdat wij Surinamers zijn. Waarschijnlijk zijn we niet goed genoeg (grapje). Dit deel is dus van Tatjana.
Zo zo onze bakra broeder!! Niet meer zo bakra nu hij zijn certificaat van Suri-Nederlander heeft ontvangen. Ook is hij een beetje gebruind!! Zo over zijn buik zal ik zeggen dat die aardig ‘goed gevuld’ uitziet. Goed opletten ik heb het niet over dik!! O ja dit moet gewoon gezegd worden. Onze Rob was al bezig verontschuldigingen aan te bieden voor de slavernij in Suriname. Echter is het er niet van gekomen. Eerlijk moeten we ook zijn:Hij voelde zich in het begin gediscrimineerd. Maar ja dat hoorde ook bij het Suri Nederlanderschap. Robert heeft zich wel heel snel aangepast aan zijn nieuwe situatie!! Zo heeft hij leren delen. Zo vond hij het vreemd dat Tatjana hem de eerste dag al een deel van haar KFC gaf. Robert viel bijna van zijn stoel van verbazing. “Dit zijn we niet gewend in Nederland,” was zijn reactie. Van mijn moeder heeft hij ook pom (een soort ovenschotel) gekregen. Echt lekker vond hij dat. Ik heb hem trouwens vanaf de eerste dag echt ondervraagd om te weten wie zijn ouders zijn en dat soort zaken. We moeten natuurlijk weten met wie we te doen hebben (grapje). Ik zelf drink niet, maar heb er zelf geen probleem mee als mensen drinken, zolang het bij de gezelligheid blijft. Robert houdt zich daar keurig aan. Ok ik sluit af met de vraag wanneer we nou echt die beloofde Hollandse pannekoeken zullen krijgen? Volgens Rob is hij de koning van de pannekoeken bakken. Misschien kan moeder Rita daar een reactie op geven. Voor alle duidelijkheid hebben we wel eerder pannekoeken gegeten, maar we willen wel zien of Robert zijn status van pannekoeken koning kan waarmaken. Doei!!! mr. Herman
Geachte mr. Herman,
U mag van mij Robert een corrigerende tik geven betrf zijn Parbo gebruik, maar niet hard hoor ik moet hem nog wel herkennen (grapje)
Ik ben blij om van U te horen dat hij zich snel heeft aangepast en zich verder netjes gedraagt(doet een moeder toch altijd goed).
Graag zou ik van U het recept ontvangen van de pom overschotel van uw moeder zodat ik dat hier in Nederland een keer voor hem kan koken.
En inderdaad hij overdrijft niet, hij is kampioen pannekoeken bakken, heeft hij van zijn oma(mijn moeder) geleerd, hij stond als klein jongentje iedere maandag bij oma in de keuken op een stoeltje naast haar de kunst af te kijken en smullen maar, hij kan het inmiddels net zo goed als zijn oma.
Als afscheid moet hij dan ook maar de hele redactie tracteren op de pannekoeken van zijn oma.
Met vr groet, (moeder) Rita.
Robert,
Yu sabi toku dati ala talen spreek? Toch?
Ik schakel nu even over op het Nederlands. Dat praat voor mij wat makkelijker ….
Ik heb natuurlijk je bericht helemaal begrepen…..
Maak je geen zorgen over opa en oma. Afgelopen woendag waren ze nog hier en zondag was ik bij hun in Assen. Van wat ik zo heb gehoord is alles met hun oke. De klachten van opa schijnen ook grotendeels voorbij te zijn. Dus maak je daarover nu geen zorgen.
Ze zitten te smachten naar jouw verhalen. Want ze vinden het geweldig (en natuurlijk wij allemaal) dat je daar nu uithangt. We hebben zelfs al een bijnaam voor je verzonnen: Pietje Parimaribo.
Dus is dat de naam waar je het vanaf nu even mee moet doen.
Maar weet dat als ik het gebruik ik eigenlijk ontzettend jaloers op je ben!
En dat meen ik.
Nog een fijne tijd knul.
Held!
Klinkt allemaal weer voortreffelijk! Ik ben ontzettend blij dat je “sorry” hebt gezegd van de slavernij. Ook namens mij?
Dit weekend hebben we een punt uit Smilde gesleept. Eigenlijk 2 punten laten liggen.
Stonden in de rust met 2-0 achter, en zoals je weet is de tweede helft nooit ons sterkste punt. Het zou te wijten kunnen zijn aan Freddie Heineken. . . Maaarrr, echter, edoch! De tweede helft kregen wij het overwicht en door een snel tikkie tikkie spel kregen we door dat er meer in zat! Een goal die ons vorige week mentaal de das om deed (eerst op de lat, mannetje in buitenspel positie pist hem erin), werd nu bij ons afgekeurd. Helaas maar de regels zijn duidelijk! Maargoed.. Lang verhaal kort: 2 goals, 2-2.
Daarnaast was het weer feest tijdens de rodernachten, gezelligheid kent geen tijd!
Tot gauw!
Kusjes
Ok Daniel. Goed dat je blij bent dat Robert ‘sorry’ heeft gezegd over het slavernij verleden. Als hij dat ook gezegd had was het natuurlijk namens alle Nederlanders. Je kan wel best trots zijn op je maat!!!!
De groeten!!
Mr.Herman
Geachte mevrouw Rita,
Als u zegt dat Robert de kampioen is in pannekoeken bakken dan geloof ik dat wel. Ja wij moeten die natuurlijk nog wel proeven. Zo over dat recept van die pom. Misschien even een uitleg over het ontstaan van de pom (ik denk dat dat wel belangrijk is). Pom is eigenlijk een Joods gerecht die de Joden in de salventijd naar Suriname hebben gebracht. Er ging toen geprakte aardappel in met stukken kip en dergelijke. Op een gegeven moment ontstond er een schaarste aan aardappel, maar men wilde gewoon nog pom eten. De slaven kwamen toen op het idee om de aardappel te vervangen met pomtayer. Dat viel zo goed in de smaak dat men toen aldoor maar pomtayer heeft gebruikt ook al was er toen weer een overschot aan aardappel. De kip die in de pom gaat moet goed gestoofd zijn en belangrijk is dat er roomboter bijkomt. Dat is de smaakmaker. Het precieze recept krijgt u nog wel. Ook belangrijk om te weten: Er staan hier een synagoge en een moskee vlak naast elkaar en er is geen ruzie tussen de twee!! Wat kan de wereld toch van ons leren. Ik zal Robert zeggen daar een foto van te maken en te zetten op zijn blog.
Over Robert nu een beetje. Vandaag zijn we naar de Raad van Ministers geweest en die zoon van u doet echt zijn best. Hij neemt ook zelf initiatieven en daar zit het verschil met andere stagaires van andere mediahuizen. Het lijkt er trouwens op dat Robert een vast abbonement op de voorpagina heeft genomen. Hij staat er namelijk elke week minimaal 1 keer op. Hij heeft uw advies opgevolgd en doet zich vandaag tegoed aan tropisch fruit. Hij gaat ook veel uit natuurlijk vooral in het weekeind. Natuurlijk komt daarbij dan het lange uitslapen bijkijken. De afgelopen drie dagen zegt hij vroeg naar bed te zijn gegaan. De vraag is natuurlijk met wie? (grapje!!!!). Hij gedraagt zich wel heel keurig ook naar de vrouwelijke collega’s, dus u hoeft zich geen zorgen te maken. Tatjana (zijn Surinaamse zuster) zorgt daar goed voor. Een enkele misstap van hem en hij hoort het dan wel zeker van haar.
O ja belangrijk detail. Robert heeft gezegd dat hij zijn mobiele telefoon voor mmij gaat achterlaten (grapje) Maar nu staat het ook zwart op wit.
Wel een vraagje naar u: Wat vindt u ervan dat hij nu Suri-Nederlander is?
Volgens Robert moet ik nu echt stoppen, omdat hij bang is dat mijn reactie waarschijnlijk langer wordt dan zijn berichtje op zijn blog.
Ok de groeten van onze redactie!!!
Geachte mr. Herman,
Wat een leuk en boeiend verhaal heeft u mij geschreven vooral over het ontstaan van het gerecht pom, het recept moet ik zeker hebben.
Ja Suriname is een land met zeer veel verschillende culturen en de daarbij behorende gewoontes en ook tolerant, men laat mensen in hun waarde dat kunnen wij hier in Nederland soms niet zo goed meer.
Onze voorvaderen waren ook niet van die lieve jongens, zagen overal handel en geld in zelfs in mensen, maar goed daar hoeft Robert zich niet voor te verontschuldigen nu hij een goed geiintegreerde Suri-Nederlander is, en dat voor de rest van leven staat ook goed op zijn CV, een teken dat hij zich snel kan aanpassen aan verschillende omstandigheden en situaties, ben ik als moeder dus best trots op.
Verder vind ik het leuk om te lezen dat er goed op hem gelet wordt, en dat hij zijn stage met veel plezier mag doen en met succes, wie weet misschien schuilt er nog wel een talent in hem.
In iedergeval hij leert een hele hoop daar bij jullie in Suriname, geweldig .
Aardig en attent van u om mij op deze manier te informeren, moet u zeker blijven doen.
Met vr groet Rita.
Hoi mevrouw Rita
Ik kan u allen zeggen dat uw opmerking over gezond eten alleen 1 dag heeft gewerkt. Stond er gisteren tropisch fruit op het menu, vandaag was het weer roti met kerrie kip en kouseband. Als snack heeft hij ook een bara die hij waarschijnlijk later zal verorberen. O ja hij leert hier ook een beetje pepert eten. Wordt hij wel rood van!!! Om weer even zijn eigen kleur te krijgen doet hij zich nu wel tegoed aan een bacove (bij jullie banaan). Wel hebben we allemaal bacoven gehad van onze collega Humphrey. De roti en bara deelt Robert natuurlijk met zijn zuster Tatjana.
Nu het ontbijt. Broodje kaas lijkt vaste prik te zijn. Oke we moeten toch iets typisch Nederlands aan hem laten!!
Oke even een serieuzere noot. We hebben hem al gevraagd hoe ver hij is met zijn stageverslag, maar daar heeft hij nog niets aan gedaan. En zijn stage loopt volgend week vrijdag af. Natuurlijk komt hij er niet onderuit dat we hem dan dagelijks erop wijzen te beginnen met zijn verslag. En gelooft u me maar dat is niet maar 1 keer per dag!!!! Dit levert natuurlijk resultaat op en hij heeft beloofd maandag te starten met zijn stageverslag. Zal hij wel moeten doen anders……..
PS Ik ben maar een paar jaar ouder dan uw zoon dus hoeft u me echt niet met u aan te spreken.
De groeten!!!
Eey Robert,
Ik moest ff je 2 verhalen lezen maar dat was weer erg leuk!!
Erwin en ik hebben hebben ieder een verslag gemaakt en staat op de site.. Ik zei tegen Erwin al “Robert zal trots zijn vanuit Paramaribo”.. En je moet snel komen want Ruben is geblesseerd aan z’n teen.. Die kilo’s train je er wel weer af! Maak je daar maar niet “dik” over.. Het was een dik verdiend punt die we binnen hadden gesleept;-)
Groeten Thijs
ha die robert
leuk verhaaltje hoor, maar geen woord over de camera en kleding van Job (of de wijlen camera dan) en over jouw toch-wel-coole-dansacties in White Beach.
Tot vanavond, kun je ook nog een kaartje voor mij kopen van DIo enz? Thank you!
Hoi Robert,
Geniet van je verhalen, leuk geschreven. Begrijp dat je na je stage nog een week vakantie hebt in Suriname. Geniet er nog maar zoveel mogelijk van en hou je haaks.
Groetjes uit Emmeloord.
Hey Robert mooie belevenissen daar zo te zien! Toffe stukjes ook (sorry journalistieke meesterwerken).
Enne als zaterdag-1 morgen wint, vind ik dat dat wel in de krant mag… en daar hebben we jou dan weer voor
Nofo genoeg moy boskopu akri.
Mi wani noya sabi fa a manga a misis go?
Als je het prive wilt houden, kan je uiteraard in Sranantongo reageren. Want zoals je ziet, beheers ik die taal volledig.
ps: Feyenoord abi baka wini tide. A go kafalek noya ondro Been (manga Beenhakker). Helaas 020 wini oktu . Ma oten Suarez seri tron tan fu 020 noti abra.
Hallo Herman,
Het is nu maandag en is onze Robert al begonnen met zijn verslag, heel goed dat jullie hem daarop wijzen, zit hem maar flink achter de broek en breng maar wat druk op de ketel mag van mij.
Ben jij!!! zijn stage begeleider???
Hij heeft het wel heeel erg naar zin in Suriname, hij mailde me dat hij wrsch van plan is om langer te blijven, hij heeft dus geen last van heimwee, gelukkig maar.
Maar eens komt de tijd dat hij terug moet naar ons kikkerlandje en de spruitjes geur ( ken jij dat), het is weer de tijd van de spruitjes smaakt wel lekker hoor, alleen houdt RM er niet van en nu helemaal niet meer als surrogaat Surinamer.
Groetjes Rita.
Dag moeder Rita!!!!! Nee ik ben niet de stagebegeleider van Robert maar ja als collega’s moeten we natuurlijk achter hem aanzitten. Nou we hebben het hem het net weer voorgehouden en het werkt. Hij heeft net zijn sategplan uitgeprint. “Dat is veel” was zijn reactie toen hij het plan doornam. Nou ja vanavond gaat hij toch wel even naar een afscheidsfeestje van een andere stagaire, maar hij heeft plechtig beloofd dat hij morgen na het werk direct aan de slag gaat. We zullen hem natuurlijk hieraan houden!!!!
Ja dat klopt dat hij hier langer blijft. Vrijdag is hij gaan verlengen bij de SLM. Hij blijft nu tot 1 november. Eigenlijk vinden we dat hij hierdoor nu gewoon tot midden oktober stage moet lopen (dit is serieus). HIj heeft duidelijk geen heimwee maar ja we denken toch dat hij happy zal zijn als hij weer terug is in Nederland. U weet wel oost wetst thuis best.Maar ja we gunnen het hem wel hoor en dan kan hij het mooie binnenland zien.
Vorig week vrijdagvoelde hij zich niet zo goed, maar ja dat is vandaag natuurlijk weer over.
Ja de geur van spruitjes ken ik (Herman) wel en ik ben het helemaal met RM eens dat het niet lekker is. Nu dat hij de Surinaamse smaak te pakken heeft zal u wel wat op moeten verzinnen om hem de groeten op te eten. Een tip is misschien dat hij wat Surinaamse kruiden en groenten kan meenemen, zodat er aan een afbouwsysteem gewerkt kan worden. Tip 2 is dat hij gewoon het ‘Groot Surinaams kookboek’ kan meenemen.
O ja U heeft ook niet gereageerd op dat van zijn mobiel. Volgens Robert zou u daar opzettelijk niet gereageerd hebben. Ik heb hem toen gezegd dat ‘wie zwijgt ook toestemt’. Ja daar kon hij natuurlijk niets tegen inbrengen. HA HA HA!!!
We hebben ook nog niet van die pannekoeken geproefd, maar dat komt nog wel denk ik. Misschien is dat vrijdag wel op zijn laatste stagedag!! U mag er op rekenen dat we een vinger aan de pols zullen houden voor wat zijn stageverslag betreft. Hij heeft vandaag keurig zijn broodje kaas gegeten en twee pakken sap gedronken. Dus geen eten van buiten.
Ok we zullen nu gewoon maar even stoppen, want anders wordt het gewoon te lang. We moeten natuurlijk niet als ons kruit verschieten!!!
Groetjes van ons allemaal!!!
PS Wel jammer dat uw dochter nog niet gereageerd heeft op de blog. Eerder wel, maar dat is al een tijdje geleden. Misschien kunt u daar even wat aan doen?
Hallo Tatjana en Herman,
Zo hoor ik als moeder nog eens wat, betr zijn verlenging tot 1 november, had ik van hem nog niet vernomen foei RM, mail me even wanneer en hoe laat je op Schiphol land, dan zal ik je met open armen ontvangen gevolgd door een dikke kus, want schijnbaar mis je mij niet , ik jou wel.
Het wordt tijd dat wij (fam) je weer eens zien.
Maar groot gelijk hoor dat je nog even blijft en nog wat van het land wil gaan zien, zo,n kans krijg je nooit meer.
De tip 2 Herman lijkt me heel goed idee, kan ik me de Surinaamse keuken een beetje eigen maken lijkt me heerlijk al die verschillende gerechten.
Wat betreft zijn mobiele telefoon, waarom zou hij die achterlaten lijkt mij niet zo handig voor hem maar ja RM is een volwassen man dus hij moet het helemaal zelf weten wat hij met zijn spullen doet.
Zo weer genoeg geschreven, ik zal mijn dochter even vragen of ze ook een keer weer kan reageren, maar waarschijnlijk leest ze dit wel, dus Miranda tik even wat hahaha.
Ik hou het maar in het nederlands heb niet zo,n taalknobbel als RM zijn oom(mijn broer).
Groetjes vanuit een regenachtig en herfstig Nederland.
Hallo uit Surimaribo!!!!! Ja ik vind ook dat Robert u op de hoogte had moeten stellen over zijn verlenging. Maar goed dan weet u dat nu. Nou ik kan u wel zeggen dat hij u mist hoor. Daar kunt u zeker oprekenen. Al is dat niet echt duidelijk, maar ja als kind mis je je ouders wel. Ik denk dat hij gewoon de laatste tijd hier gewoon nog wat vakantie wil vieren en dat begrijp ik. Hij heeft ons namelijk verteld wat hem allemaal te wachten staat als hij terug is in Nederland.
Ok even over zijn stageverslag. Hij gaat vanavond aan de slag. De inhoud moet ongeveer 5000 woorden hebben en dan kom je op ongeveer zo een 10 tot 12 pagina’s. Robert zegt in twee dagen wel klaar te zijn hiermee en dan is dat net op tijd. Daar hoeft u zich dus geen zorgen over te maken.
Op dit moment regent het keihard hier. Wel een verkoeling na al die dagen van hitte. Opmerkelijk was het voor Robert om de eerste keer zo een regenbui mee te maken. “Die regendruppels horen wij niet zo in Nederland” was de reactie. Nou moet ik u vertellen dat de meeste huizen in ons land zinkplaten als dakbedekking hebben. Daarbovenop hebben we geen zolders. Ja en dan kan je natuurlijk de regendruppels heel duidelijk horen. Zo dan weet u dat ook weer over ons warm land.
Ja dat van zijn mobielefoon laat ik helemaal aan hem over natuurlijk. Moet hij zelf weten (ha ha). Hij belooft dat van het kookboek niet. Heb het net expliciet aan hem gevraagd en het antwoord was “Dat beloof ik niet”. Deze week heeft hij nog niets voor de voorpagina geschreven. Ik heb hem wel gezegd dat het een goede afsluiting moet zijn van zijn stage natuurlijk. Ik denk dat het nog wel komt hoor.
Ja en zijn oom Huib uw broer die kan wel een woordje Surinaams lijkt me. Robert trouwens doet hier zijn uiterste best om dat ook een beetje te leren en hij kan er wat van. Komt er straks een geduchte concurrent oom Huib!! Dat van uw dochter Miranda ja die zal wel snel moeten reageren!! Dit leest Robert niet maar ik fluister het toch wel in uw oor: Hij ergert zich wel een beetje eraan dat zij zo lang niets van zich heeft laten horen via de blog.
Ok ik denk dat ik het heirbij moet laten anders wordt het weer te lang.
Tan Boeng!!!!! (Oom Huib weet natuurlijk wel wat dit betekent)
Lijkt hier bijkans een chatroom!
Gezellig hoor..
Raymann had het ook over Pom.. iets met een roestige spijker tegen de kriebel?
Groetjes.
Zo meneer Daniel. Je voelt je toch niet een beetje uitgesloten? Nee ik denk het niet. Nou ik denk dat ik wel even de moeder van Robert op de hoogte moet houden van bepaalde zaken. Die mati van je Robert doet hier wel passief aan sport. Belangrijke wedstrijden volgt hij natuurlijk via de buis op de sportredactie!!! Ja dat van die spijker in de pom: Even de goede uitleg. Soms kan pomtayer een beetje kriebelen bij mensen en om te voorkomen dat je zo een kriebel pom krijgt moet je tijdens het bakken enkele roestige spijkers erin. Natuurlijk moet je dat zodanig zetten dat je ze later er weer uit kunt halen!!
Ok nu wel genoeg ja en dan ben je ook deel van de chatroom!!! Uit beleefdheid zal je natuurlijk hierop MOETEN reageren.
Laterz!!!!
Ik ben blij dat ik toch weer iets meer van de Surinaamse cultuur heb geleerd.
Na Davids, Seedorf en de rest!
Groeten
Ik las van het begin tot het eind. Maar nergens kan ik informatie krijgen over hoe pomtayer geplant, verzorgd en geoogst moet worden.Kunnen jullie die voor me achterhalen en het me vertellen? Ik ben erg nieuwsgierig naar.
Bedankt voor de moeite.
Hallo Herman,
Lekker gerecht dat met die roestige spijkers, als ik dit zo lees laat het kookboek dan maar zitten, ga ik toch liever voor de hollandse pot ( grapje).
Op Robert z,n blog staat hij samen met 2 collega,s zijn jullie dat???
De volgende keer weer een wat langer verhaal, want het is bedje tijd.
Groet’n