Waldemar was een opgewekte en makkelijke leerling, maar echt dol op studeren was hij niet. Liever zwierf hij met zijn vrienden door de stad. Want al had de Parel van de West dan haar gouden zetting en een groot deel van haar glans verloren, voor jonge tropenjongens zoals hij was de stad Paramaribo nog steeds een waar eldorado, een onuitputtelijke bron van avontuur en afleiding. Als de klok van de beroemde houten kathedraal naast de school ‘s middags drie geslagen had was de rest van de dag van hen.

Ze gingen auto’s kijken aan de Waterkant, vissen in de Sommelsdijkkreek of naar Fort Zeelandia om de aankomst van de grote schepen te zien. Ze verkenden de groene wijken aan de rand van de stad, waar de Javanen en boeroes, arme Hollandse boeren die naar Suriname verscheept waren, hun akkers bewerkten en waar je de zoete mango’s zo van de bomen kon plukken.

Maar ook Waldermar moest de oversteek maken naar Nederland. Het was een vreemde nieuwe wereld voor hem. De bomen zagen eruit alsof ze dood waren, zo kaal waren ze. De straten en stoepen leken met een liniaal getrokken. Alles was anders: zelfs de maan stond hier stram rechtop, in plaats van lekker onderuit te liggen, zoals in Suriname.

Sonny Boy

Gelukkig heb ik hier een aantal geweldige vrienden rondlopen die me daarmee zullen helpen, maar ik ondervind nu al dat het nog niet echt fleksi is allemaal. Het is koud, het is nat, de lucht is grijs en Asses in nog altijd behoorlijk dood.

Er zijn plaatsen op de wereld waar het beter vertoeven is.

Vooralsnog mis ik Suriname. Maar ook hier komt er een mooie periode aan. December is altijd relaxed en fijn. Lekker eten en genieten met vrienden en familie. Vergis je niet, Nederland is geen straf hoor, het is alleen dat het klimaat zo rottend is.

Maar goed, ik ben er weer.

Ook op de website van mijn voetbalteam heb ik mijn aankomst in Nederland aangekondigd zodat ik er niet aan ontkom om weer te gaan sporten. Een tijdje geleden woog ik mijzelf en tot mijn verbijstering was ik zo’n negen kilogram aangekomen in Suriname. Dat is toch aardig wat.

Het is nu alsof ik continu een motorhelm onder mijn shirt heb verstopt. Of een heuvel. Best hilarisch. We hebben erom kunnen lachen in Suriname. Maar nu is het mooi geweest.

Ik ben vertrokken. Zondag heb ik met pijn in mijn hart Suriname verlaten. Alhoewel het twee-koppige afscheidscomité ervoor zorgde dat mijn dag nog zeer aangenaam was, vond ik mijn vertrek uit Suriname alles behalve fleksi. Het land verlaten waarvan ik van tevoren niet had kunnen inschatten dat ik er zo hartstochelijk van zou gaan genieten.

En daarom wil ik hier alsnog iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan mijn heerlijke tijd in Sranan.

Natuurlijk de leidinggevenden bij Times of Suriname die mij veel vrijheid hebben gegeven tijdens mijn stage daar. En daarnaast al mijn collega’s op de werkvloer met wie ik altijd heb kunnen genieten. In het bijzonder moeten natuurlijk Tatjana, Herman en Maltie genoemd worden!

Daarnaast ook de jongens van de sportredactie die goed vertegenwoordigd waren op de Bigi Party!

En ach, eigenlijk iedereen met wie ik de afgelopen vier maanden ben opgetrokken. Het zijn er teveel om op te noemen. Extra genoemd mag Job worden natuurlijk. Een goede tijd met hem gehad en onvergetelijke dingen meegemaakt.

Verder mag mijn collega van De West natuurlijk ook nog wel even genoemd worden. Ik denk dat ik er niets teveel mee zeg wanneer ik stel dat het toch zeer fleksi weken waren.

Hoe dan ook. Ik ben er weer. Suriname heb ik goed verlaten door op de vrijdag voorafgaand aan mijn vertrek samen met Job een knallende Bigi Party te organiseren. Daar kwamen toch maar mooi rond de veertig mensen op af. Het was het meer dan waard om daar mijn laatste SRD’s aan te besteden. De mensen hebben genoten.

Voor nu zal ik het moeten doen met mijn herinneringen die ik aan Suriname heb. Ze zijn me dierbaar en ooit zal ik terugkeren naar Switi Sranan’. Dat is één ding wat zeker is. Als het mee zit sneller dan verwacht!

Als het mee zit keer ik snel terug om de handschoen bij Times snel weer op te pakken!

Bigi Party aan de Franchepanestraat

De aanhang van Desi

Dawsa en Frits

Chillen tijdens de Bigi Party

Mr. Herman Edoo verlaat t feest

Het begin van de party

Jurgen en Job

Ik had het warm tijdens de Bigi Party

Tori met Anne, Carmen en iemand waarvan ik de naam niet meer weet

Met de sportredactie

Desi, Dawsa en Visje

Astra van Jeugdjournaal springt voor de foto

‘Fiti’ tussen Jeugdjournaal en Times

Hehe

Halllooooo

Herman krijgt zijn voorzittershamer

Huisgenootje Jiska en K. in een scheur, haha

Voetballen in de woonkamer

Tori praten

The day after. Opruimen

Dit zal waarschijnlijk mijn laatste bericht zijn voor de komende tijd. Wanneer er sneeuw gaat vallen zal ik voor mijn Surinaamse vrienden een foto posten van Robert in de sneeuw.

Suriname, bedankt voor het verrijken van mijn leven!

Maar omdat ik jullie natuurlijk ook niet wil teleurstellen zal ik nu even een aantal woorden vuil maken aan mijn meest recente gebeurtenissen.

Dan kan ik het natuurlijk hebben over de week die ik hier met mijn moeder heb doorgebracht. Dat zou tot gisteravond het meest logische zijn geweest, ware het niet dat ik toen iets heb meegemaakt dat alle grenzen van wat fleksi is passeerde. Fleksi zijn is goed, maar het kan duidelijk ook te ver gaan, dat heb ik bewezen.

Dit is de tori. Omdat ik komende zondag uiteindelijk toch Suriname ga verlaten, heb ik gistermiddag (di 10 nov) mijn ticket maar bij de SLM opgehaald. Die transactie vond plaats rond een uurtje of twee en nadat dat allemaal geregeld was liep ik rustig onder de tropische zon naar het centrum van Paramaribo.

Niks aan de hand. Een biertje in mijn hand, mijn ticket samen met mijn stageverslag in een plastictasje. Aan het genieten van de laatste momenten in Sranan. Het was weer eens uitermate relaxed allemaal.

En dat bleef het ook allemaal. Ik had een soort van werkoverleg met een collega van De West en nadat we dat hadden afgerond bij een restaurant dat Zus&Zo heet, gingen we relaxen aan De Waterkant.

De Waterkant is een van de oudste straten van Paramaribo. De Waterkant is het gedeelte van Paramaribo dat de reizigers die vroeger per boot aankwamen het eerst zagen. Het was de plaats waar de schepen uit Europa en Amerika aanlegden, en waar de bewoners van de plantages aan wal kwamen tijdens hun bezoeken aan Paramaribo.

Dat was vroeger, momenteel is het een soort van horecaplein waar alle lagen van de samenleving samenkomen. Dat varieert van zwervers tot welgestelden die Torarica ontvluchten om onder het genot van een Parbo te genieten van de soul muziek die 24 uur per dag uit de boxen schalt. Het is een krioelnest van gezelligheid.

Het was rond een uur of acht in de avond, de zon had het land al verlaten en met een aangename temperatuur zaten we daar inmiddels al een uurtje te genieten. We waren ondertussen al wel duizend keer aangesproken door bedelaars en onbekenden schoven bij ons aan om hun houtwerk aan te prijzen. Wij waren uitermate aardig en geduldig totdat me ineens te binnenschoot dat ik mijn plasticzakje kwijt was. Daar baalde ik twee seconden van totdat ik een razende status terecht kwam omdat ik me realiseerde dat mijn ticket in dat zakje zat!

Tasje weg betekent ticket weg.

Na een intensieve zoektocht aan De Waterkant ging ik er al vanuit dat een zwerver in een laveloze toestand aan het dromen was over luxueus leventje in Nederland met een PvdA-uitkering in zijn broekzak. Op die manier zou ik Suriname nooit verlaten.

Gelukkig, een behulpzame Surinaamse man gaf me de tip om de schoonmaker die daar aan het vegen was even te vragen of die iets had gevonden. En ja hoor, de beste man had mijn plastictasje met mijn ticket daarin. Na honderdduizend dankjewels, tweehonderd boksen, veertig schouderklopjes en een bijna doodknuffel kon ik weer gerust chille. Ik had mijn ticket weer.

Ik zat dus in iets wat verdacht veel leek op een stress-situatie. Maar zo zie je maar weer, ik heb Suriname veel te danken.

Hoe dan ook mensen, ik kom eraan. Maandag zet ik weer voet op Hollandse bodem en is mijn Surinaamse avontuur voor 2009 afgelopen. Zo blijkt maar weer dat aan al het goede een einde komt.

Nog altijd weet niemand waarom dat zo is.

Verder geen zin en tijd om andere verhalen uit de doeken te doen, maar het waren allemaal verdomd leuke dingen. Ooit zullen jullie het horen. Nu ga ik weer genieten van mijn laatste dagen hier.

Vrijdag mijn afscheidsfeest samen Job, de Bigi Party.

Ooit een keer in de Zsa Zsa Zsu

Met mijn moeder op het verlovingsfeest van Maltie

Nog een foto van avondje bij Chillzzzzzzzzzz

Bij het afscheid van Jacq, ooit een keer in Havana Lounge

UPDATE Heb de beoordeling van mijn stage binnen. Het duurde een tijdje voordat ik mijn stageverslag had ingeleverd, maar nu dat eenmaal is gebeurt en ik mijn beoordeling binnen heb, is mijn stage officieel voltooid. De hoofdredacteur was tevreden en hij zei dat de eindredactie lovend was over mij. Altijd goed om te horen.

Hoe dan ook, mijn stage bij Times of Suriname is gewaardeerd met een acht! Whoehoeeeeee!

Maar eerst een stukje context en een paar schouderklopjes voor mezelf. Tijdens mijn stageperiode heb ik best veel meegemaakt. Zo kreeg ik wekelijks de gelegenheid om de ministers van Suriname te interviewen, ben bij de Nederlandse ambassadeur thuis geweest, heb Bouterse de hand mogen schudden, ben met de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer op een journalistieke trip geweest, heb de Surinaamse parlementsvoorzitter geïnterviewd. En ga zo maar door.

Aardig wat voor een stagiair die uiteindelijk slechts drie maanden bij een krant heeft gewerkt. Maar omdat mijn journalistieke zintuigen inmiddels dusdanig geprikkeld waren, heb ik vorige week woensdagavond (21 oktober) in mijn eigen tijd, jaja, een persconferentie van INHolland bezocht. En mensen, ik vertel het u, het was tenenkrommend zo gênant.

Een ringbaard dragende bakra man die luisterde naar de naam Patrick Tank werd door mij en mijn De West matti al snel omgetoverd tot Henk Tank. Zijn kolossale postuur was hilarisch, helemaal omdat die gecombineerd werd met een piepstemmetje en een sullig ict-brilletje. Kolderiek. Zijn presentatie was van het niveau Pabo. Hij gaf aan de Surinaamse INHolland studenten tips als; beland niet in de put en behoud je focus. Die tips illustreerde hij met plaatjes van een paard in de put en een stier die zijn beul recht in de ogen aankeek.

En dat iets van zeven keer achter elkaar. Zo blijkt maar weer eens mensen, luister nooit naar mannen met ringbaardjes. Per definitie zijn zij slecht. Daarom hebben wij als eerste die avond, na een half uur lang geestelijke marteling, de zaal verlaten. De groeten en tabé, dachten wij. 

Waarom ga je naar zoiets toe, is dan de vraag natuurlijk. Omdat we nog moesten eten en bij persconferenties in Torarica hebben ze meestal lekker voedsel.

Kei van een berg
We gaan door naar de volgende tori. Mijn weekend na deze uiteindelijk toch gewoon aangename woensdagavond stond in het teken van pure mannelijkheid. Al het luxe van de stad lieten we achter ons en we kozen er puur vrijwillig voor om de confrontatie aan te gaan met de ontberingen van het Surinaamse oerwoud, onderdeel uitmakend van de longen van de aarde.

Hartstikke leuk hoor, dat begrip, maar duidelijk niet op ons van toepassing. Zeer buiten adem en overduidelijk gesloopt bereikten wij onder leiding van de met overgave blowende ‘Rasta’ na een urenlange tocht door de jungle de top van de Voltzberg, het doel van onze trip. Het was een zware strijd, maar juist daarna is het goed genieten van je verovering. En wij hadden de Voltzberg veroverd. Prachtig uitzicht over Suriname. Wat een bos.

Ooit, toen ik nog stage liep bij Times, schreef ik een bejubelend verhaal over de stagiaires in Suriname. Een leuk en luchtig paginalang verhaal voor de weekendpagina. Ik zal een stukje aanhalen.

“Maar het alternatief is om de wijk te nemen naar het Surinaamse binnenland. De Veluwe, de Biesbosch, de Hollandse kustlijn en natuurlijk de grootse Drentse heide zijn prachtig en als Nederlander mag je daar best trots op zijn. Maar op zijn beurt hoort de Nederlander zich nederig te voelen wanneer de confrontatie met de Surinaamse natuur plaatsvindt.”

Dit artikel schreef ik in mijn tweede of derde week en ik wist mijn god niet waar ik het over had toen ik begon over de Surinaamse natuur. Ik had nog niets gezien, ik baseerde mijn stelling puur op verhalen van derden. Maar ik had gelijk.

De Surinaamse jungle kan je niet overdrijven, superlatieven zullen hun werking verliezen. De natuur is rauw. En ik paradeerde daar vrolijk doorheen met mijn Ajax shirtje en Nike schoenen. Bijna slangen vangend en kaaimannen slachtend.

Een mooi weekend dus.

Allround tori
Mij is ter ore gekomen dat de wintertijd inmiddels weer is ingevoerd in Nederland. Een goede ontwikkeling, gewoon net doen alsof Nederland nog winters kent. Op het moment waarop de wintertijd van kracht gaat weet je zeker dat je in herfstachtige omstandigheden winter kunt gaan vieren. Laat die natte decembermaand maar komen. Natuurlijk geniet ik ervan wanneer ik hoor dat het in Nederland chagrijnig klotenweer is, juist omdat Suriname genieten blijft.

Dit wilde ik gewoon even kwijt.

Verder zijn er natuurlijk altijd verhalen die het vertellen waard zijn, maar die simpelweg niet in woorden uit te drukken zijn. Zoals onze Zuid Afrikaanse Wouter zeer terecht in een comment opmerkte; soms is het frustrerend dat je zoveel indrukken opdoet, zo erg een leven opbouwt elders, maar er niemand vanuit je directe omgeving is die bij terugkomst zal begrijpen wat je hebt ervaren.

Foto’s zullen plaatjes blijven, verhalen zullen vergaan tot een vage brei van woorden.

Daarom is het fijn dat mijn moeder overkomt naar Suriname om in sneltreinvaart te mogen gaan ervaren waarom dit land niet zomaar een land is. Nederlanders, koester Suriname!

White Beach (part 5)
En oja, ik zal het bijna vergeten, ook ben ik weer op White Beach geweest. Een maand in Suriname telt niet mee als er geen bezoek aan het kunstmatig aangelegde strand aan de Surinamerivier is gebracht. Nou was ik volgens mij in oktober al op White Beach geweest, maar toch. Ik gun ik jullie deze foto’s. Afgelopen woensdag was ik daar om niets meer te doen dan genieten en relaxen.

En de moeder van Nordin Wooter ontmoeten. Omdat het ’s avonds begon te stortregenen en wij moesten schuilen heb ik samen met haar en mijn collega van De West de videoband van Ajax van het seizoen ‘95/ ’96 bekeken. Dat was de tijd dat Ajax ook op het veld nog de beste club van de wereld was.

Nu is het tijd voor foto’s. Het zijn er veel. Voor een vergroting kun je erop klikken!

Onderweg naar Voltzberg

De eerste stop onderweg naar Voltzberg

We gingen op trip, direct na het stappen in Havana Lounge. Deze foto is genomen rond een uurtje of zes in de ochtend. Vandaar mijn scherpe blik.

Chillen in junglewater

Na zwemmen in stroomversnelling

In de jungle

De Voltzberg die wij beklommen hebben

Voor die berg

De top bereikt

Op de Voltzberg

Uitzicht over Suriname

Aapjes die we tegenkwamen op onze slaapplaats in de jungle.

Ik moest meteen aan Tijn denken toen ik deze beesten zag. Zelfde kapsel, zelfde oren, zelfde gelaatsuitdrukking. Ze lijken echt op mekaar. Sorry Tijn, maar ik moest echt aan jou denken!

Job aan het chillen in de Copinamerivier

Zo stond hij de hele middag. We hebben hem de boot in moeten sleuren. Heel apart.

Op de terugweg

Desi Bouterse ontmoet Robert Alting

Bouterse zingt ‘I did it my way’

Fractievoorzitters poseren op Frederiksdorp

Rutte, Pechtold, Halsema en Thieme onderweg naar Fort Nieuw Amsterdam

Mooie vooravond @ White Beach

De roddelpers was ook aanwezig @ White Beach

En dit was het weer voor vandaag!

Ik zal even kort uitleggen waarom ik zo weinig aandacht heb besteed de afgelopen weken aan het onderhouden van mijn internetsite. Het zit namelijk zo. Ik ben verhuisd. Ik woon nu ongeveer anderhalve week aan de Franchepanestraat in Paramaribo Zuid en ondanks dat het een kast van een huis is, hebben we geen internet daar.

Op zich maakt mij dat helemaal niks uit, het blijkt dus dat internet helemaal geen primaire levensbehoefte is, maar mijn blog valt dus wel een beetje dood. Ik zal jullie dus ook alvast maar verklappen dat er in dit bericht geen foto’s geplaatst zullen worden.

Dan had ik foto’s vanaf mijn laptop op mijn USB stick moeten zetten, die moeten meenemen naar het internetcafe waar ik nu inzit, die daar moeten inpluggen, enzovoorst. Maar hea, dit is Suriname en ik zit hier niet om moeilijk te doen.

Geen foto’s voor nu dus, maar lees gerust verder. Ik heb genoeg te melden.

Okee, mijn vorige post was op 11 oktober en sindsdien heb ik weer een aantal hoogtepunten aan mijn verblijf in het heerlijke Suriname mogen toevoegen. Enkele daarvan zal ik publiek maken, anderen houd ik lekker voor mezelf. Welke zal ik met jullie gaan delen?

Om te beginnen mijn ontmoeting met Desi Bouterse. Ik ben hier in Suriname Nederlanders tegengekomen die nog nooit van Bouterse gehoord hadden, maar ik ga er vanuit dat mijn lezers intelligenter zijn dan die Pabo sletjes die ik ondertussen al duizend keer heb doodgewenst, en Bouterse dus niet hoef te introduceren. Ik heb hem ontmoet. Ik heb hem de hand geschud. Iets wat ik nooit had verwacht omdat het schier onmogelijk is met hem in contact te komen.

Maar hij was jarig en dat werd uitgebreid gevierd. Samen met Humprey Dundas (de politiek redacteur van Times) een andere stagiair van Times en nog een 1 of ander persoon waren wij hierbij aanwezig. Zeer interessant om mee te maken en wanneer je een paar maanden bent in Suriname en je hoort veel verhalen van mensen en je maakt Bouterse zelf live mee, dan begin je bijna te begrijpen waarom hij nog zo populair is hier. Wat een charisma heeft die man.

Meer politiek! Hoor ik jullie denken. Naast de Surinaamse politiek was het afgelopen zondag (18 okt) ook tijd voor wat Nederlandse politiek. Zeven fractievoorzitters van de Tweede Kamer zijn hier samen met de Parlementsvoorzitter en als pers moet je daar natuurlijk bij aanwezig zijn.

Ondanks dat ik mijn stage al voltooid is, ben ik op zondagochtend met de fractievoorzitters, een delegatie van de Nederlandse media en mensen van de Nederlandse ambassade meegegaan naar Frederiksdorp, de enige goed onderhouden plantage van Suriname.

Twee personen verdienen wat extra aandacht. Alexander Pechtold, de redder der lage landen, is in het echt net zo relaxed, net zo fleksi, net zo goed als dat die op televisie overkomt. Mark Rutte is ook fleksi, relaxed, humoristisch. Iets wat je hem niet zou toedichten als je hem bij Pauw en Witteman voorbij ziet komen.

Deze zondag was toch wel een van mijn hoogtepunten hier in Suriname. Ondanks dat het op zondag was, en ik laat thuis kwam naar een zeer aangenaam avondje chillen en eten bij De Waag en Torarica, had ik dit voor geen goud willen missen.

En verder. Mijn moeder komt dus langs, dat is inmiddels al wel duizend keer aangekondigd in de comments en dat is best cool want dan kan ik laten zien waar ik de afgelopen periode van mijn leven heb doorgebracht en waarom ik zo verliefd ben geworden op het leven in Suriname. Want mensen, je moet heb meemaken geloof me. Denk nou maar niet dat Nederland het middelpunt van de wereld is, want dat ligt hier. Dat moet wel.

Voor de rest vermaak ik me nog uitstekend. Dit weekend gaan we de jungle in en ik ben benieuwd wat ik daar ga tegenkomen.

Verder gisteren bij een historische persconferentie geweest samen met een collega van een andere krant. Dat is nog zeker een verhaal waard want we hebben ons bescheurd, maar mijn tijd zit erop in dit internetcafe en dus ga ik maar naar huis om een Parbo te drinken en na te denken over hoe geweldig Suriname wel niet is.

Dus dat.